Als ik terugkijk op de gesprekken die ons team dit jaar met MSP's voerde, valt me één woord op dat steeds terugkomt. Niet "groei", niet "AI", niet eens "security". Het woord is grip.
Grip op de stack. Grip op de facturatie. Grip op wat er bij een klant speelt. En vooral: grip op tijd.
Een van de dingen die me dit jaar het meest heeft verrast, is hoe vaak marge wegloopt op plekken waar niemand kijkt. Ik hoorde over MSP's die iedere maand handmatig hun inkoopfacturen naast hun verkoopfacturen leggen om te zien of de aantallen nog kloppen. Over een dienst die maandenlang niet werd doorbelast, simpelweg omdat er ergens in een portal één vinkje verkeerd stond. Over licenties die een jaar lang doorliepen omdat een opzegdatum net werd gemist.
Geen van die verhalen gaat over slecht ondernemerschap. Het zijn ervaren, betrokken mensen. Maar ze werken met informatie die verspreid staat over PSA, RMM, leveranciersportals, billing en spreadsheets. En wat verspreid staat, valt tussen de kieren.
Data hebben is iets anders dan data gebruiken.
MSP's zitten op een berg informatie. Ik sprak een organisatie met tienduizenden historische tickets, vol kennis over hun klanten en omgevingen. Maar die kennis werd nauwelijks hergebruikt, omdat niemand de tijd had om er structuur in aan te brengen.
Dat is volgens mij de kern van het probleem. Het gaat niet om meer dashboards. Een accountmanager heeft geen behoefte aan nog een scherm met cijfers. Hij wil weten wie hij vandaag moet bellen, waarom, en wat hij moet bespreken.
Ik zal eerlijk zijn: als distributeur zou het makkelijk zijn om op elk van deze problemen een product te plakken. Maar ik zie te vaak dat een extra tool de versnippering juist groter maakt. Nog een portal, nog een login, nog een plek waar informatie staat.
Ik hoorde dit jaar ook de keerzijde: MSP's die bang zijn om zich aan een platform te binden, vanwege lange contracten en commitments waar ze niet meer onderuit kunnen. Die angst is niet onterecht. Een handtekening is een handtekening. Daarom vind ik het onze verantwoordelijkheid om partners daar eerlijk over te informeren, voordat ze iets tekenen, en niet achteraf.
Mijn overtuiging na dit jaar: duurzame groei begint niet met meer klanten of meer diensten. Het begint met grip op wat je al hebt. Weten wat je inkoopt en wat je doorbelast. Weten welke klant aandacht nodig heeft. Een vaste methode hebben om van bevinding naar advies naar vervolgopdracht te gaan.
Pas als dat fundament staat, kun je groeien zonder dat de chaos meegroeit.
Voor Portland betekent dit dat we nog meer de rol willen pakken van sparringpartner in plaats van leverancier. Dat we partners helpen kijken naar hun eigen stack voordat we iets nieuws voorstellen. En dat we de methode, niet het product, centraal zetten.
Ik ben benieuwd waar jij de meeste grip mist in je organisatie. Is het je administratie, je klantbeeld, of je tijd?
George,
CEO Portland